یکی از مهمترین اهداف هر مرکز درمانی ارائه خدمات موثر به بیماران و پیگیری امور مختلف مربوط به درمان میباشد. در این راستا واحد ارتقا سلامت در کلیه بیمارستان ها راه اندازی شده و فعالیت میکند.
در واقع آموزش سلامت در برگیرنده تمامی فعالیتهای مر بوط به بیمار مثل آموزشهای بهداشتی و درمانی،آموزشهای زمان ترخیص و ارتقا سلامت بالینی برای کمک به بیمار و نیز توانمند ساختن افراد به منظور تصمیمگیری آگاهانه در مورد خود فرد، خانواده و بیماری وی و کسب مهارت جهت خود مراقبتی میباشد.
بیمارستانها به عنوان مهمترین مراکز ارائهدهنده خدمات سلامت، در جهت بازنگری ارائه خدمات موردتوجه این هستند و نقش مهمی در ارتقاء سلامت، پیشگیری از بیماری و ارائه خدمات توانبخشی دارند. با توجه به شیوع روزافزون بیماریهای مرتبط با سبک زندگی و بیماریهای مزمن ناشی از سالمندی جمعیت، ضرورت دارد تا بیمارستانها جهت ارتقاء سلامت بیماران و کارکنان خود بر روی استراتژیهای ارتقاء سلامت تمرکزکنند.
در این دیدگاه، تغییر نگرش به نقش بیمارستان، علاوه بر خدمات درمانی، به ارائه خدمات پیشگیری و ارتقاء سلامت برای بیماران، کارکنان، مراجعان و کلیه آحاد جامعه تأکید شده است و رسالت خود را به سمت نگرش سلامتمحور تغییر داده است. چنین بیمارستانهایی علاوه بر تأمین خدمات پرستاری و پزشکی جامع و باکیفیت، ساختار و فرهنگ سازمانیافتهای در جهت ارتقاء سلامت ازجمله در نظر گرفتن نقشهای فعال و مشارکتی بیماران و تمامی کارکنان ایجاد میکنند و خود نیز بهعنوان یک محیط فیزیکی ارتقادهنده سلامت، بهطور فعال با جامعه خود مشارکت میکنند.
با توجه به گستره مداخلات احتمالی ارتقاء سلامت در بیمارستانها، بیمارستانهای ارتقادهنده سلامت بر ۴ بعد تمرکز دارند: اولین بعد، توجه بهسلامت بیمار است که در این راستا استفاده از مدلهای آموزش بهداشت جهت توانمند کردن بیماران حائز اهمیت است.
مدل اعتقاد بهداشتی مدلی است که تناسب بسیار خوبی برای برنامههای مبتنی بر سلامت دارد و بر این فرض استوار میباشد که رفتار پیشگیریکننده مبتنی بر اعتقادات شخصی شامل آسیبپذیری شخص نسبت به بیماری، تأثیر وقوع بیماری بر زندگی فرد و تأثیر اقدامات بهداشتی در کاهش حساسیت و شدت بیماری است.
دومین بعد؛ تمرکز بر پرسنل و کارکنان، بهعنوان یک محیط حامی سلامت با تأکید بر اصلاح مهارتهای ارتباطی بین بیمار و پرستار میباشد، لذا با توجه به کاربرد روشهای مختلف و اجرای دورههای آموزشی مستقیم و غیرمستقیم و بهروز ارتباطی و استفاده از مدلهای برنامهریزیشده در آموزش بهداشت میتوان علاوه برافزایش مهارتهای موردنیاز پرسنل، سواد سلامت جامعه را تا حد زیادی ارتقاء داد.
سومین بعد، فراهمسازی زمینههای تغییر مدیریت کیفیت میباشد. استقرار استانداردهای ارتقاء سلامت در بیمارستانها منجر به افزایش کارایی بیمارستان، افزایش رضایت و کیفیت زندگی بیماران و کارکنان، کاهش بستریهای مکرر، کاهش مدت اقامت بیماران در بیمارستان، کاهش هزینههای درمان و بهبود سبک زندگی میشود.
چهارمین بعد؛ تمرکز بر محیط بیمارستان است. منظور از عوامل محیطی کلیه عوامل اجتماعی، فرهنگی و فیزیکی میباشد.
جهت افزایش مدیریت کیفیت بیمارستانها، به استانداردهای ارتقاء سلامت نیاز است. که این استانداردها علاوه بر اجرای ارتقاء سلامت، ارزیابی و نظارت مستمر بر بهبود کیفیت را نیز تسهیل خواهند کرد و عمدتاً به تمرکز بر بیماران، کارکنان و مدیریت سازمان بهمنظور سهولت استفاده از آنها در برنامهریزی، اجرا و ارزیابی ارتقاء سلامت در بیمارستانها تأکید دارند و بهعنوان ابزاری برای خودارزیابی بیمارستانهای در حال توسعه، و مشوقی برای آنها جهت ارتقاء خدمات سلامت خود میباشد.
لذا با توجه به اهمیت موضوع سلامت برای این مراکز، جشنواره ملی صنعت سلامتمحور ویژه «مراکز درمانی و بیمارستانها» با رویکرد ارتقای سلامت با چشمانداز دستیابی به بالاترین سطح سلامت برای آحاد جامعه برگزار میگردد.
این جشنواره در تلاش است با ایجاد هم افزایی و همکاری بینبخشی میان سازمانهای متولی این حوزه، جوامع علمی و حوزههای فعال درمانی و بهداشتی کشور، نقشی تاثیرگذار در ایجاد نگرش، فرهنگ تولید، عرضه و استفاده از صنایع سلامتمحور را ایفا نماید.
در همین راستا در نظر است بر اساس مدل تخصصی، علمی و آموزشی ویژه مراکز درمانی و بیمارستان ها، با بهرهگیری از دانش متخصصین و نخبگان حوزه سلامت کشور و تکیه بر تجارب به دست آمده از فرآیند ارزیابی ۶۰۰ شرکت حاضر در ادوار گذشته، با هدف توسعه و ترویج شاخصهای سلامت محور در فرآیند ها و عرضه این خدمات، واحدهای سلامت محور مورد پایش، رتبه بندی و اعتباربخشی قرار گیرند.
بدون دیدگاه